Uroš Tošković (Pelev Brijeg, 1932 – Podgorica, 2019) predstavljen je u Galeriji Ogranka SANU u Novom Sadu (Platoneum) crtežima iz privatne kolekcije Nenada Radovića. Izložbu je otvorio Danilo Vuksanović. Foto: korzoportal
Po nekim mišljenjima Uroš Tošković spada u najbolje svetske crtače 20. veka. Crteži koje potpisuje, užasnutih, iskolačenih likova, rezultat su njegovog emotivnog naboja nastalog u siromaštvu i užasima rata. Godine 1952. završio je Srednju umetničku školu u Herceg Novom, kojoj prethodi Umetnička škola na Cetinju gde su mu profesori bili Petar Lubarda i Milo Milunović, da bi 1957. diplomirao na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, kao istaknuti student Marka Čelebonovića.
Rano je počeo da se interesuje za umetnost, crtao je mrtve vojnike i konje koje je viđao u svom okruženju. Ove tragične scene stradanja duboko su urezane u poetici njegovih radova, bliskih estetici art bruta. Bio je jedan od osnivača društva prijatelja Baltazar, koje će prerasti u grupu Mediala. Od 1957. je u Parizu kao stipendista francuske Vlade, gde završava Školu lepih umetnosti kod Morisa Brijanšona.
U Parizu je bio do 1976. godine i jedan je od rodonačelnik kolonije jugoslovenskih slikara u francuskoj prestonici. Izabrao je život ekscentrika, ulica je njegovo stanište, pa i kada jedno vreme živi u Njujorku. Tokom sedam decenija stvaralaštva izlagao je na oko pedeset samostalnih i isto toliko grupnih prezentacija u nacionalnim i internacionalnim okvirima. Njegovi radovi nalaze se u mnogim muzejskim i privatnim kolekcijama u zemlji i svetu, a mnogi su izgubljeni u Toškovićevim čestim seobama.
Reč Danila Vuksanovića na otvaranju izložbe Uroša Toškovića – …Upravo u toj neurotičnoj, crtačkoj repeticiji iznalazi se produbljena i ispod spaljenog kamena, iskopana – srž Toškovićeve imaginacije, u sinergiji doživljenog sa izvedenim. Huk crtačkih opisa nije oslonjen ni na jednu školu ni pravac iako mu se zbog grozomornog utiska na njegovim radovima pripisuje fantasmagorično nadrealno i magično somnabularne odlike, koje ga umeću u talase vremena kada se slikom i crtežom štitila figuralna umetnička svest nadolazećim enformelističkim burama… Sažimanje iskustva smrti znatno jače od života – dok gledamo u Toškovićeve crteže, predstavlja suštinsku vezu između donjeg i gornjeg sveta, mraka i svetlosti, vode i vatre, mržnje i ljubavi...
Izložba Uroša Toškovića traje do kraja oktobra.